خانه پدری
ادبی و فرهنگی و اجتماعی
من حتم دارم خدا در آسمانها نیست اینجا روی زمین در کنار ماست عشق را می گویم
... شاید هم اشتباه فکر میکنم این عشق است که در آسمانهاست ... آنجا ... پیش خدا اصلا چه فرق میکند ... خدا عشق است و عشق خداست !!! پس بیهوده است انتظار من باورش ندارم همه دروغ می گویند مگر می توان باور کرد که تو رفته ای ! اما هر شب در خوابم رقص کنان خنده کنان آواز سر دهی مگر می توان باور کرد که تو رفته ای ! اما هرصبح در رختخوابم پر از عطر تو و یاس تو باشد مگر می توان باور کرد که تو رفته ای ! اما هر صبح پرواز تو را به التماس و دعا نشست مگر می توان باور کرد که تو رفته ای ! اما همه روز با من و در کنار من سر انگشتان خیالم را بفشاری مگر می توان باور کرد که تو رفته ای ! اما زمزمه عاشقیت هر شب لالایی خوابم باشد نه ... تو نرفته ای تو همیشه بامنی همه دروغ می گویند حتی باد !!! صبح امروز مامور پست بسته ای را بدستم رساند و رفت ... قبل از باز کردنش چندین
بار آن را بالا و پائین کردم تا شاید در آن اسم و یا آدرس آشنایی بیابم با نامیدی درب پاکت
را کشودم و با دیدن کتاب با طرح زیبای جلد و نویسنده آن ذوق زده شدم .
این کتاب " کاش خوابت کمی مرا
می دید " نوشته افشین صالحی
بود او یک دوست قدیمی و با ذوق است که سالهاست خبری از او نداشتم چرا اکنون به یاد
من بوده ؟ چگونه آدرس مرا پیدا کرده ؟ هدفش از این کار چه بوده ؟ اصلا اهمیتی
ندارد مهم این است که هم اکنون شعر های زیبایی از این دوست هنرمند در قالب مجموعه
اشعار در کتابخانه کوچکم برق می زند . مادر من ای غمگسار جاودانی ای چشمه سار مهربانی روزت مبارک روزای خوب پیش از اینا اون وقتا که آبی می شد آسمونا خورشید خانم پهن می شد رو ایوونا شب که می شد مهتاب خانوم سر می کشید پشت بوما دفتر خاطرات مون پر می شد از حرفای ناگفته هامون از ایوان خانه ی من باغ دلم پیداست درد دل هایم به کنار غصه هایم همه بر آب ، کنار عاقبت غصه ی این باغ مرا خواهد کشت ای دل .. یادت هست کاین باغ پر از خاطره بود ؟ کاین باغ پر از عاطفه بود ؟ پر از پنجره و هلهله بود ؟ این باغ گلستان بود اکنون این باغ است و بوته ای با خارهای بلند و برگ های خشکیده و کونده درختی که فقط می پوسد آری این صداست که می ماند صدای خاطره ها صدای پای باغ خاطره ها م-آبکناری
دیروز متن زیبابی را در یک وبلاگ می خواندم این متن زیبا چنان ساده بی پروا و روان نوشته شده بود که حیفم آمد شما دوستان عزیز آن را نخوانید و عجیب تر اینکه نویسنده آن خانم محترمی است بنام الهام . با احترام به همه خانمهای محترم ... معمولا خانومها چنین اعترافهایی نمی کنند !!! از شما هم خواهش میکنم این نوشته را تا انتها بخوانید : ما کجای این رویشها ایستاده ایم ؟ نقش ما چیست ؟ سهم ما چیست ؟ عمری با غم حسرت و اندوه زیستن نه برای خود فایده ای دارد و نه برای دیگران باید شاد بود لبخند زد و اوج گرفت و لحظات خوب را با دیگران قسمت کرد . یادمان باشد که زیبایی های کوچک را دوست بداریم حتی اگر در میان زشتی های بزرگ باشند . دیگران را دوست بداریم آنگونه که هستند نه آنگونه که میخواهیم باشند . هرگز خود را از دریچه دیگران ننگریم که اگر خود با خویشتن آشتی نکنیم هیچکس نمی تواند مرا با خود آشتی دهد . با خود مهربان باشیم چراکه وقتی با خود مهربان نیستیم نمی توانیم با دیگران مهربان باشیم . لحظات زندگی ازان ماست ... لحظات آبی ... لحظات سبز ... لحظات سرخ ... لحظات سیاه و لحظات سفید یادمان باشد لحظات زندگی به آن رنگی در می آیند که ما میخواهیم . لحظاتتان سبز و روزهایتان رنگارنگ و عید بر هم شما مبارک . مهرداد عزیز درود بر تو می دانم گاهی به من سر میزنی و به همین دلیل این دلنوشته را در اینجا به تو تقدیم می کنم چون از زخمه سازت ، از کلام شعرت و آهنگ نوشته هایت بوی دلتنگی می شنوم دلم میخواهد در بهار امسال دلتنگ وطن نباشی چون نوروز امسال با سالهای گذشته فرق می کند تو با صندوقچه ای که با هنر ، تدبیر و صبر از خاطرات ما ساختی امسال مهمان همه ما بر سر سفره هفت سین خانه مان هستی ... آنجا که سپیدار سر می برند و استخوان هیزم می کنند من از دریا آمده ام آنجا که موجش را سر می کشند و بر سلاخی ماهیان ، ریشخند من بر بال ابرها از کوهها گذشته ام از بلندای البرز و دماوند آنجا که قوچ گرگ شکار میکند و شبان تی میزند من پهنه ی کویر در نوردیده ام پر ز مار و عقرب و تیر و لوله های گاز سر به آسمان من از تبار خلیجم خلیج نیلگون ، همیشه فارس من از شمال و جنوب ایرانم من اهل ایرانم ، ایرانیم که با همه ی دردهایش در آغوش او قلم در دست ایستاده ام من ایستاده ام 
همه گفتند تو رفتی
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
زمین دوباره نفسی کشید سال نو شد و بهار از راه رسیدچادر سبز درختان و لبخند گلها در گلدانهای کوچک و بزرگ نهیبی است بر من و تو .... بر ما ......
ادامه مطلب
من اهل بهشتم ، جنگل های دور
م-آبکناری
